دوزخ بسیار گسترده، بسیار ژرف و گوشههای
آن از یکدیگر بسیار دور است. شواهد این ادعا به شرح زیر میباشد:
1- شمار كسانی كه وارد دوزخ میشوند، از حد
حساب بیرون است و نیز اینکه، جسم هر كدام از دوزخیان به اندازهای بزرگ میشود،
كه دندان هر یك به اندازهی كوه احد و فاصله میان دو شانهی آنها برابر مسافت سه
روز میباشد. اما با این وجود، دوزخ همهی کافران و گناهکاران طول تاریخ حیات بشریت را در خود
جای میدهد و باز هم برای دیگران جایی باقی میماند.
الله متعال در سورهی «ق» ما
را از این واقعیت آگاه میسازد و میفرماید: يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ [ق:30] «روزی که به
دوزخ میگوییم: آیا پر شدی؟ و دوزخ میگوید: افزون بر این هم هست؟!».
دوزخ مانند آسیابی است که صدها
هزار تن گندم در آن میریزند، دانه به دانه همه را به آرد تبدیل میكند و از کار
باز نمیماند. گندمها تمام میشوند و سنگهای آسیاب همچنان در انتظار دانههای دیگر
میچرخند.
در حدیث احتجاج بهشت و دوزخ آمده است که
الله متعال به دوزخ میفرماید: «تو عذاب
من هستی. هر كس را كه بخواهم بوسیلهی تو عذاب میدهم. برای بهشت و دوزخ کسانی
هستند که آنها را پُر کنند.
اما دوزخ پُر نخواهد شد تا وقتیكه الله متعال پایش را بر آن میگذارد. آنگاه دوزخ میگوید: کافی
است، کافی است. وقتی پُر شد، گوشههای آن جمع شده و مچاله میشود. الله عزوجل به
هیچ یک از آفریدگانش ستم نمیکند».
رسول
الله
صلی الله علیه وسلم می فرماید: «پیاپی گناهکاران در دوزخ ریخته میشوند و جهنم میگوید: افزون بر این هم هست؟ تا اینكه الله متعال پایش را بر آن میگذارد.
گوشههایش جمع و مچاله
میشود و آنگاه میگوید: به عزت و بزرگواری تو سوگند، کافی است،
کافی است.».
2- از جمله دلایل مبنی بر ژرفای زیاد دوزخ،
این است كه هرگاه سنگی در آن انداخته شود، زمان زیادی طول میکشد تا به قعر آن
برسد.
از صحابه روایت است که: همراه رسول الله صلی الله علیه وسلم بودیم. ناگهان رسول الله صلی الله علیه وسلم صدای افتادن چیزی را شنید. آنگاه فرمود: آیا میدانید این صدای چیست؟ گفتند: الله متعال و رسولش بهتر میدانند.
رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «این سنگی است كه هفتاد سال پیش در دوزخ
انداخته شد و هنوز هم به طرف قعر دوزخ در حال سقوط است».
رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «اگر سنگ بزرگی به وزن هفت شتر باردار،
از لبهی دوزخ به داخل آن بیفتد، تا هفتاد سال به طرف قعر دوزخ سقوط میكند و باز
هم به قعر آن نمیرسد».
3- فرشتگان بسیاری در روز رستاخیز به سوی
دوزخ میآیند. الله متعال دربارهی آن میفرماید: وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ [فجر:23]
«و آن روز که
جهنم را میآورند».
رسول
الله
صلیالله علیه سولم دربارهی آن چنین فرموده است: «در آن روز دوزخ را میآورند؛ در حالیکه
هفتاد هزار مهار دارد و بر هر مهار هفتاد هزار فرشته است که آنرا میکشند».
از اینجا میتوان به بزرگی دورخ پی بُرد
كه برای ادارهی امور آن، به این تعداد فرشتهی توانمند نیاز است و نهایت توان آنها
را به جز الله متعال كسی نمیداند.
4- از جمله چیزهایی كه بزرگی و سهمگین بودن
دوزخ را به نمایش میگذارد، این است كه ماه و خورشید با آن حجم و بزرگیشان، در
میان آتش دوزخ همانند دو گوی گداختهی بیفروغ هستند. رسول
الله
صلی الله علیه وسلم فرمود: در روز رستاخیز ماه و خورشید مانند دو گوی گداختهی بیفروغ
هستند».
«خورشید و ماه در میانهی آتش دوزخ، بیفروغ میشوند».
ادامه موضوع در قسمت بعدی . . .