124. تفسیر سوره عبس - مکی و 42 آیه است.

 آيه‌ 42 - 33:

 فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ «پس هنگامی‌که آن بانگ گوش‌فرسا در رسد».

 يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ «روزی‌که انسان از برادرش بگریزد».

 وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ «و از مادر و پدرش».

 وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ «و از همسر و فرزندانش (نیز بگریزد)».

 لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ «هرکس از آنان در آن روز کار و باری دارد که برایش کفایت می‌کند».

 وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ «در آن روز چهره‌هایی شاد و درخشانند».

 ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ «خندان و شادان».

 وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ «و در آن روز چهره‌هایی بر آنها غبار نشسته است».

 تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ «تیرگی آنها را فرو می‌پوشاند».

 أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ «اینان همان کافران بدکارند».

ادامه نوشته

124. تفسیر سوره عبس - مکی و 42 آیه است.

 آيه‌ 32 - 11:

 كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ «نه! به‌راستی آن (قرآن) پند است».

 فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُ «پس هرکه می‌خواهد آن‌را یاد کند».

 فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ «(که) در صحیفه‌های گران قدر است».

 مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ «(صحیفه‌هایی که) پاک و دارای منزلت والایند».

 بِأَيْدِي سَفَرَةٍ «به دست نویسندگانی».

 كِرَامٍ بَرَرَةٍ «گرامی نیک کردار».

 قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ «کشته باد انسان چه ناسپاس است!».

 مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ «(خداوند) او را از چه چیزی آفریده است؟!».

 مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ «از نطفه‌ای او را آفریده است آن‌گاه او را به سامان ساخته است».

 ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ «سپس راه را برای او آسان گرداند».

 ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ «بعد او را می‌میراند و وارد گورش می‌گرداند».

 ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنشَرَهُ «سپس هر وقت بخواهد او را زنده می‌گرداند».

 كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ «نه! آنچه را که به او فرمان داده بود انجام نداد».

 فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ «انسان باید به خوراک خود بنگرد».

 أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا «ما آب را به فراوانی فروریختیم».

 ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا «سپس زمین را به نیکی شکافتیم».

 فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا «آن‌گاه در آن دادنه رویاندیم».

 وَعِنَبًا وَقَضْبًا «و انگور و سبزیجات را».

 وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا «و زیتون و درختان خرما را».

 وَحَدَائِقَ غُلْبًا «و باغ‌های پر درخت و انبوه را».

 وَفَاكِهَةً وَأَبًّا «و میوه و علف را».

 مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ «برای بهره‌مندی شما و چهارپایانتان».

ادامه نوشته

124. تفسیر سوره عبس - مکي و 42 آيه است.

آيه‌ 10-1:

 عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ «روی ترش کرد و اعراض نمود».

 أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ «که آن نابینا پیش او آمد».

 وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ «و تو چه می‌دانی، چه بسا او پاک می‌شد».

 أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ «یا اندرز می‌شنید و آن اندرز به او سود می‌رساند».

 أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ «اما آن کس که خود را بی‌نیاز می‌داند».

 فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ «تو به او روی می‌آوری».

 وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ «و اگر هم او پاک نشود گناهی بر تو نیست».

 وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ «و اما کسی‌که شتابان به نزد تو آمد».

 وَهُوَ يَخْشَىٰ «و از خدا ترسان است».

 فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ «تو از او روی‌گردان می‌شوی».

ادامه نوشته