آيه 4 - 1:
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ «بگو: خدا یگانه یکتا است».
اللَّهُ الصَّمَدُ «خداوند سرور و والا و برآورنده امیدها و برطرفککننده نیازها است».
لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ «نه (فرزند) زاده و نه زاده شده است».
وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ «و کسی همتا و همگون او نمیباشد».
آيه 5 - 1:
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ «بگو: پناه میبرم به پروردگار سپیدهدم».
مِن شَرِّ مَا خَلَقَ «از شر هر آنچه آفریده است».
وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ «و از شر شب تاریک چون فروپوشاند».
وَمِن شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ «و از شر زنانی که در گرهها میدمند».
وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ «و از شر حسود بدانگاه که حسد میورزد».
آيه 6 - 1:
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ «بگو: به پروردگار مردم پناه میبرم».
مَلِكِ ٱلنَّاسِ «فرمانروای مردم».
إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ «معبود مردم».
مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ «از شر وسوسهگری که واپس میرود».
ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ «کسیکه در دلهای مردم وسوسه میکند».
مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ «از جنّیان (باشد) یا از مردمان».
این مـــرگ،