كسانی كه آیات قرآن و سنت نبوی را مطالعه می‌کنند، آگاهی دارند كه آتش دوزخ آفریده‌ای است از آفریدگان الله، كه می‌بیند، حرف می‌زند و شكوه می‌كند. قرآن بیان می‌فرماید که وقتی دوزخ، دوزخیان‌ را از دور می‌بیند، با صدایی وحشتناک می‌غرّد و این غرش بیان‌گر خشم آن نسبت به دوزخیان می‌باشد. الله متعال می‌فرماید: «‏‏هنگامی که –دوزخ-آنان را از مکانی دور ببیند -و برایشان نمایان شود-، صدای خشم و خروش آن‌را مى‏شنوند‏» [فرقان:12]

 ‏«‏مردی به سوی دوزخ كشانده می‌شود. دوزخ خود را جمع كرده و مچاله می‌شود. الله متعال از او می‌پرسد: تو را چه شده است؟ می‌گوید: آن مرد از عذاب من پناه می‌خواست. الله متعال می‌فرماید: بنده‌ی مرا رها كنید. شخصی به سوی دوزخ كشانده می‌شود، در آن لحظه‌ می‌گوید: پروردگارا در حق تو چنین نمی‌پنداشتم. الله متعال می‌فرماید: گمانت چه بود؟ می‌گوید: گمانم بر این بود كه رحمت تو شامل حال من می‌شود، الله متعال می‌فرماید: بنده‌ی مرا رها كنید. شخص دیگری به سوی دوزخ كشانده می‌شود. دوزخ با دیدن آن مرد همانند قاطر ماده‌ای که‌ قاطر نر را دیده‌ است، نعره‌ می‌کشد. برای بار دوم چنان به صدا در می‌آید و فریاد می‌زند كه همه را بهت‌زده و ترسان می‌كند‏»‏.

‏«‏روز رستاخیز گردنی از آتش بیرون می‌آید که‌ دو چشم بینا، دو گوش شنوا و زبانی گویا دارد. زبانش به‌ سخن می‌آید و می‌گوید: دستور دارم سه گروه را بگیرند: ستمگر سركش، هر كسی كه با الله، معبود دیگری خوانده است و تصویرگر. 

ادامه موضوع در قسمت بعدی . . .