118. تفسیر سوره مدثر - مکی و 56 آیه است.
آيه 56 - 32:
كَلَّا وَالْقَمَرِ «اینچنین نیست (که ایشان میپندارند) سوگند به ماه».
وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ «و سوگند به شب بدانگاه که پشت کند».
وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ «و به صبح چون روشن شود».
إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ «که آن (دوزخ) یکی از (بلاهای) بزرگت است».
نَذِيرًا لِّلْبَشَرِ «برای انسانها بیمدهنده است».
لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ «برای کسی از شما که بخواهد گام پیش نهد یا پس ماند».
كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ «هرکس در گرو عملکرد خویش است».
إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ «مگر سمت راستیها».
فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءَلُونَ «در باغهای (بهشتی) خواهند بود. از همدیگر میپرسند».
عَنِ الْمُجْرِمِينَ «از بزهکاران».
مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ «چه چیز شما را به دوزخ درآورد؟».
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ «میگویند: از نمازگزاران نبودیم».
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ «و به بینوا خوراک نمیدادیم».
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ «و ما پیوسته با باطلگرایان فرو میرفتیم».
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ «و روز جزا را دروغ میانگاشتیم».
حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ «تا این که مرگ به سراغمان آمد».
فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ «پس شفاعت شفاعتکنندگان سودی به آنان نمیبخشد».
فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ «پس آنانرا چه شده است که از پند رویگردانند؟!».
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنفِرَةٌ «گویی که آنان درازگوشان رمندهای هستند».
فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍ «که از شیری گریخته باشند».
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًا مُّنَشَّرَةً «بلکه هرکس از آنها میخواهد که به او صحیفههایی گشوده داده شود».
كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ الْآخِرَةَ «چنین نیست بلکه از آخرت پروایی ندارند».
كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ «حاشا، حق این است که آن (سوره) پندی است».
فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُ «پس هرکس بخواهد آنرا یاد کند».
وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَىٰ وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ «و یاد نمیکنند مگر این که خدا بخواهد. اوست سزاوار پروا و اوست سزاوار آمرزش».
این مـــرگ،