خداوند متعال با دلجويي دادن پيامبرش، درحاليکه او را به بردباري دستور می‌دهد و دشمنانش را تهديد مي‌کند، می‌فرمايد: وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ و پيامبرانی پيش از تو مورد تمسخر قرار گرفتند، و زماني که با دلايل آشکار نزد امت‌هايشان آمدند، آنها را دروغگو ناميدند، و پيامدشان را به باد تمسخر گرفتند.

پس خداوند آنها را به سبب کفر و تکذيبشان هلاک کرد و کاملترين بهره از عذاب را براي آنان فراهم آورد. فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ پس آنچه را که ريشخند مي‌کردند گريبان ريشخندکنندگان را گرفت. پس اي تکذيب کنندگان! بپرهيزيد از اينکه تکذيب خود را ادامه دهيد، و آنگاه بلايی که به آنان رسيد به شما نيز می‌رسد.

قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ ثُمَّ انظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ اگر شما در اين مورد شک و ترديد داريد، پس در زمين به سير و سياحت بپردازيد، و بنگريد که عاقبت و سرانجام تکذيب کنندگان چگونه بوده است؟ آنان را نمي‌يابيد مگر قومي هلاک شده و ملت‌هایی که در ميان رنج‌ها و مصيبت‌ها تلف شده، و خانه‌هايشان از سکنه خالي و ويران گشته و شادي و سرور آنها از بين رفته است. پادشاه جبار آنها را نابود کرده و سرگذشت آنان مايه عبرت خردمندان و صاحبان بينش شده است. اين گردش که به آن امر شده گردش سلوک دلها و جسم‌ها است، چرا که از آن عبرت و اندرز پديد می‌آيد. اما نگاه کردنِ صرف بدون عبرت گرفتن فايده‌ای ندارد.