خداوند متعال می‌فرماید: إِنَّ الْمُتَّقِينَ بی‌گمان پرهیزگاران که از اطاعت شیطان و از همۀ گناهانی که شیطان آنها را به‌سوی آن فرا می‌خواند پرهیز می‌نمایند، فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ در باغها و چشمه سارانند، باغهایی که انواع درختان در آن موجود است و در همۀ اوقات میوه‌های لذیذ ببار می‌آورند.

و به هنگام وارد شدنشان به باغهای بهشت به آنان گفته می‌شود: ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِينَ با اطمینان خاطر و بدون هراس از مرگ و خواب و بیماری و خستگی، و از بین رفتن نعمت‌هایی که از آن بهره‌مند هستید، و یا کاسته شدن از آن، و بدون هراس از بیماری و اندوه، و سایر ناراحتی‌ها وارد آن شوید. وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ و کینه‌ای را که در سینه‌های آنان است بیرون می‌کشیم، پس دلهایشان صاف شده و یکدیگر را دوست می‌دارند.

إِخْوَانًا عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ و برادرانه بر تختها روبروی هم می‌نشینند. این آیه دلالت می‌نماید که اهل بهشت به دید و بازدید همدیگر می‌روند و گرد هم جمع می‌شوند و با یکدیگر رفتار خوبی دارند و روبروی هم می‌نشینند و بر این تخت‌ها که بر لولو و انواع جواهرات مزین گشته‌اند تکیه می‌دهند.

لَا يَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ و هیچ رنج ظاهری و باطنی به آنان نمی‌رسد، زیرا خداوند به آنها زندگی کاملی می‌دهد که هیچ افتی به آن راه ندارد، وَمَا هُم مِّنْهَا بِمُخْرَجِينَ و از آن جا بیرون نمی‌گردند. و در همۀ اوقات در آنجا هستند.

پس از آنکه خداوند از میان مخلوقات خویش به ذکر بهشت و جهنم پرداخت که باعث تشویق و ترس می‌شود، از میان صفتهای خویش نیز آنچه را که موجب ترس و تشویق می‌شود بیان کرد و فرمود: نَبِّئْ عِبَادِي به بندگانم خبر قطعی بده، خبری که با دلایل روشن مورد تأیید قرار گرفته است، که أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ بی‌گمان من آمرزندۀ مهربانم، زیرا وقتی آنها از کمال رحمت و آمرزش الهی مطلع گردند و می‌کوشند تا با اتخاذ اسبابی که انسان را به رحمت وی می‌رساند خود را مشمول رحمتش بگردانند، و از گناهان دست بکشند، و توبه نمایندف تا به آمرزش او دست یابند.

با وجود این نباید امید به توبه و رحمت الهی آنها را به بی‌خبری و بی‌خیالی بکشاند، پس آنان را خبر ده که وَأَنَّ عَذَابِي هُوَ الْعَذَابُ الْأَلِيمُ و عذابم نیز دردناک است. یعنی در حقیقت عذابی حز عذاب خداوند وجود ندارد، عذابی که نمی‌توان مقدار و اندازۀ آن را تعیین کرد، و ماهیت و حقیقت آن را درک نمود. پناه می‌بریم به خدا از عذابش.

و هرگاه بندگان به یقین دانستند که لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ  وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ [الفجر: 26-25]. «هیچ‌کس به مانند عذاب کردن او، عذاب نکند. و هیچ‌کس چون در بند کشیدن او، در بند نکشد». پرهیز خواهند کرد و از هر سببی که باعث عذاب آنها شود دوری خواهند جست. پس شایسته است که قلب بنده همواره در میان بیم و امید باشد. پس چون به رحمت و مغفرت و احسان پروردگارش بنگرد در او امید به وجود می‌آید، و چون به گناهان و تقصیر و کوتاهی ورزیدنش در حقوق پروردگارش بنگرد در او ترس به وجود می‌آید و از گناه دست می‌کشد.