یكی از افرادی كه در قضیه افك (تهمت زدن به عایشه) مشاركت داشت،‌ و در پرداختن به آن فرو رفته بود «مسطح بن اثاثه» یكی از خویشاوندان ابوبكر صدیق رضی الله عنه بود. او فردی فقیر و از زمره كسانی بود كه در راه خدا از سرزمین و وطن خویش هجرت كرده بود. ابوبكر سوگند خورد كه چون او در مورد عایشه چنان سخن گفته است بر وی انفاق نكند، و به او چیزی ندهد، پس این آیه نازل شد و مسلمانان را از این سوگند خوردن كه متضمن قطع كردن هزینه و نفقه بود، نهی نمود، و ابوبكر را به گذشت و عفو تشویق، و او را به آمرزش خداوند وعده داد، كه اگر مسطح را ببخشد خدا هم او را می‌بخشد.

پس فرمود: أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ آیا دوست ندارید كه خداوند شما با بیامرزد؟ و خداوند آمرزنده و مهربان است و هر گاه شما بندگان خدا را مورد گذشت و عفو قرار دهید، خداوند نیز با شما چنین رفتار خواهد كرد. ابوبكر وقتی این آیه را شنید، گفت: آری! سوگند به خدا من دوست دارم كه خداوند مرا بیامرزد. پس دوباره نفقه دادن به مسطح را آغاز كرد. در این آیه دلیلی می‌بابیم مبنی بر آنكه نفقه بر فامیل نزدیك واجب است، و نباید به خاطر گناه انسانی، نیكوكاری و انفاق بر او ترك شود. نیز در این آیه به گذشت و عفو تشویق شده است، هر چند كه آن كس مرتكب گناهی شده باشد.