خداوند متعال، مشرکانی که پیامبر را تکذیب می کنند، می ترساند و می فرماید: وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ و چه بسیار امت هایی را پیش از آنان نابود کردیم که، هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشًا آنان از ایشان بسی نیرومندتر بودند، و آثار و نشانه‌های بیش‌تر و قوی تری در زمین داشتند.

بنابراین فرمود: فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ پس دژهای محکم و منازل مرتفعی ساختند و درختان زیادی کاشتند و جویبارها را روان ساختند، و آباد کردند و ویران نمودند. پس وقتی پیامبران خدا را تکذیب کردند و آیات الهی را انکار نمودند خداوند آنها را با عذاب دردناک و سخت فراگیر نابود کرد. هَلْ مِن مَّحِيصٍ آن‌ها گریز گاهی از عذاب خدا ندارند وقتی که بر آن‌ها فرود آید.

پس قدرت و اموال و فرزندانشان چیزی از عذاب خدا را از آن‌ها دور نساخت. إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ به راستی در این برای کسی که دلی زنده و هوشیار داشته باشد اندرز بزرگی است. پس چنین کسی هرگاه چیزی از آیات خدا بر او وارد شود از آن پند می‌پذیرد و در نتیجه مقامش بالا می‌رود. همچنین کسی که أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ به قصد رهنمود شدن به آیات خدا و با حضور قلب گوش دهد، برای چنین کسی نیز موعظه و شفا و هدایت است. امّا کسی‌که روی‌گردان است و به آیات گوش نمی‌دهد فایده‌ای نمی‌برد، چون آیات را نمی‌پذیرد، و حکمت الهی راهیاب شدن چنین کسی را اقتضا نمی‌کند.