یعنی که خداوند به آن اشاره کرده «بیعة الرضوان» است که در آن اصحابش با پیامبر صلی الله علیه وسلم بیعت کردند و با او پیمان بستند که از جنگ فرار نکنند گرچه از آن‌ها جز تعداد اندکی باقی نماند، و گرچه در حالتی باشند که فرار نمودن در آن جایز باشد. پس خداوند متعال خبر داد: إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ بی‌گمان کسانی‌که با تو بیعت می‌کنند در حقیقت با خدا بیعت می‌کنند. و خداوند بر این مطلب بیش‌تر تأکید کرد و فرمود: يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ دست خدا بالای دست آنان است.

 یعنی گویا آنان با خداون بیعت کردند و با این بیعت دست در دست او گذاشتند و این‌ها همه برای تأکید بیش‌تر است و این که آن‌ها را به وفا نمودن وادار کند. بنابراین فرمود: فَمَن نَّكَثَ پس هرکس پیمان شکنی کند و به عهدی که با خدا بسته است وفا ننماید، فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِ پیمان شکنی او به زبان خودش است، چون سرانجام بدِ آن به خودش بر می‌گردد و کیفر آن به او خواهد رسید. وَمَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ و هرکس به عهدی که با خداوند بسته است وفا نماید و آن‌را به طور کامل انجام دهد، فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا خداوند به او پاداش بزرگی می‌دهد و اندازه آن‌را جز خدایی که آن‌را بخشیده و داده‌ است کسی نمی‌داند.