در اينجا خداوند متعال عظمت و توانمندي‌اش را و اين که همه چيز در برابر او فروتن است بيان مي‌دارد. والا و خجسته است خداوند و همه آنچه در آسمان‌ها و زمين هستند به تسبيح و تقديس خداوند مشغولند و او را پرستش مي‌نمايند و نيازهايشان را از او مي‌خواهند.

 وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ و او توانمند است و با توانايي‌اش بر همه چيز چيره است. ٱلْحَكِيمُ و در کارها و آفرينش فرمان خود فرزانه و با حکمت است.

 يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ اي کساني‌که ايمان آورده‌ايد! چرا چيزي را مي‌گوييد که انجام نمي‌دهيد؟ يعني چرا سخن خوب و خير را مي‌گوئيد و به آن تشويق مي‌کنيد و بسا خود را مي‌ستائيد و به آن تشويق مي‌کنيد و بسا خود را مي‌ستائيد که آن کار را انجام داده‌ايد، در حالي که خودتان آن را انجام نمي‌دهيد. و (مردم را) از کار بد باز مي‌داريد و بسا خودتان را از آن منزّه و پاک مي‌دانيد درحاليکه خود به آن ملوّث هستيد و آن را انجام مي‌دهيد.

پس اينچنين حالت زشتي شايسته‌ی مومنان نيست، و از بزرگترين چيزهايي که موجب خشم خداوند مي‌شود اين است که بنده چيزي را بگويد که انجام نمي‌دهد. بنابراين کسي که به کار خوب فرمان مي‌دهد بايد قبل از همه خودش آن را انجام دهد و کسي که از کار بد باز مي‌دارد بايد بيش از همه از آن کار بد دور باشد.

خداوند متعال مي‌فرمايد: أَتَأْمُرُونَ ٱلنَّاسَ بِٱلْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ ٱلْكِتَـٰبَ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ[البقرة: 44]. «آيا مردم را به نيکي فرمان مي‌د هيد و خود را فراموش مي‌کنيد»، حال آنکه کتاب را مي‌خوانيد! آيا خرد نمي‌ورزيد؟

و شعيب علیه السلام گفت: وَمَآ أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَكُمْ إِلَىٰ مَآ أَنْهَىٰكُمْ عَنْهُ [هود: 88]. «نمي‌خواهم در آنچه شما را از آن باز مي‌دارم با شما مخالفت کنم».