وَأَنَّا لَا نَدْرِي أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا و ما نمي‌دانيم که براي اهل زمين شر و بلايي در نظر گرفته شده يا اين که پروردگارشان براي آنان خير و هدايت خواسته است؟ يعني حتما يکي از اين دو حالت به وقوع مي‌پيوندد، چون جن‌ها ديدند که مسئله براي آن‌ها تغيير کرده است، بنابراین، از روي هوش و ذکاوت خود دريافتند که خداوند مي‌خواهد در زمين کاري را انجام دهد. و اين بيانگر مؤدب بودن جن‌ها است که خير را به خدا نسبت دادند و انجام دهنده شر را ذکر نکردند، تا ادب را رعايت نمايند.

وَأَنَّا مِنَّا الصَّالِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ بعضي از ما صالح و درستکار هستند و بعضي از ما جز اين‌اند. يعني فاسق و کافرند. كُنَّا طَرَائِقَ قِدَدًا ما فرقه‌هاي گوناگوني هستيم و هر گروهي به آنچه دارد شادمان است.

وَأَنَّا ظَنَنَّا أَن لَّن نُّعْجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُ هَرَبًا اينک کمال قدرت خداوند و کمال ناتواني مان و اين که اختيار ما در دست خداست برايمان روشن شده است پس ما نمي‌توانيم خدا را در زمين درمانده سازيم، نيز نمي‌توانيم او را درمانده سازيم اگر فرار کنيم و اسباب خروج از قدرت او را فراهم نماييم، هيچ پناهگاهي نيست که بتوان براي درامان ماندن از عذاب او بدان پناه برد، مگر اينکه به خود او پناهنده شد.

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَىٰ وقتي ما رهنمود (قرآن کريم) را شنيديم که به راه راست هدايت مي‌کند، و هدايت و ارشاد آن را شناختيم، در دل‌هاي ما اثر گذاشت و آمَنَّا بِهِ ما به آن ايمان آورديم. سپس آنچه را که موجب تشويق شدن مؤمن مي‌شود بيان کرد و فرمود: فَمَن يُؤْمِن بِرَبِّهِ فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا پس هرکس صادقانه به خدا ايمان بياورد نقصاني نمي‌بيند و نه به او آزاري مي‌رسد و هرگاه از شر و بلا در امان قرار گرفت خير و خوبي براي او به دست مي‌آيد پس ايمان سببي است که انس و جن را از هر خيري برخوردار مي‌کند و از هر شرّي مصون مي‌دارد.

وَأَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا الْقَاسِطُونَ برخي از ما فرمانبردارند و برخي ستمگر و منحرف از راه راست هستند. فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُولَٰئِكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا پس کساني‌که فرمانبرداري کنند به راه درست دست يافته‌اند که آن‌ها را به بهشت و نعمت‌هاي آن مي‌رساند.

وَأَمَّا الْقَاسِطُونَ فَكَانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَبًا و اما آن‌هايي که منحرف و ستمگرند آتش افروز دوزخ مي‌باشند و اين سزاي کارهايشان است نه اين که خداوند بر آن‌ها ستم کرده باشد.