وقتي خداوند متعال سزاي گناهکاران و پاداش نيکوکاران را بيان کرد و تفاوت بزرگ ميان آنها را ذکر نمود خبر داد که گناهکاران در دنيا مؤمنان را به تمسخر و استهزا مي‌گرفتند و به آنان مي‌خنديدند و هنگامي‌که مؤمنان از کنار ايشان مي‌گذشتند با اشارات سر و دست آنان را مورد تمسخر و تحقير قرار مي‌دادند و با وجود اين مطمئن بودند و هيچ احساسي ترسي نمي‌کردند.

وَإِذَا انقَلَبُوا إِلَىٰ أَهْلِهِمُ انقَلَبُوا فَكِهِينَ و به هنگام صبح و شام وقتي به نزد خانواده‌شان برمي گشتند شاد و مسرور باز مي‌گشتند و اين نهايت غرور و سرکشي است، زيرا آن‌ها با اين که بدترين کار را کرده بودند باز هم احساس آرامش مي‌نمودند، گويا که از جانب خداوند عهد و پيماني آمده است که آن‌ها اهل سعادت و خوشبختي هستند.

آن‌ها براي خود حکم کردند که اهل هدايت مي‌باشند و مؤمنان گمراهند و اين دروغي بود که بر خداوند مي‌بستند و به خود جرأت دادند و بدون آگاهي بر خداوند دروغ بستند. خداوند متعال مي‌فرمايد: وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ بزهکاران و مجرمان ملزم به ثبت اعمال مؤمنان نيستند تا براي متهم کردن آن‌ها به گمراهي بکوشند و اين کارشان از لجاجت و عناد سرچشمه مي‌گيرد و دليل و حجتي ندارند. بنابراین، سزايشان در آخرت از نوع عملشان است.

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ در روز قيامت مؤمنان وقتي گناهکاران را مي‌بينند که در ميان عذاب مي‌غلتند و به آمال و آرزوهاي دروغنيشان نرسيده‌اند، به آن‌ها مي‌خندند.

عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ مؤمنان در نهايت آرامش و راحتي بر تخت‌هاي مجلّل تکيه مي‌زنند و در ميان نعمت‌هايي به سر مي‌برند که خداوند برايشان آماده کرده است و به چهره پروردگار مي‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ آيا به کفار سزايي همانند کارهايي که در دنيا مي‌کرده‌اند به آنان داده شده است؟ پس همانگونه  که در دنيا به مؤمنان مي‌خنديدند و آن‌ها را به گمراه بودن متهم مي‌کردند، مؤمنان نيز در روز قيامت که به کيفر گمراهي و سرکشي آن‌ها را در عذاب و شکنجه مي‌بينند به آن‌ها مي‌خندند.

آري! پاداش کارهايي که مي‌کردند به آنان داده شده است و اين عدالت الهي و حکمت اوست و خداوند داناي حکيم است.

 پايان تفسير سوره‌ مطففين