وقتي که رستاخيز و شدت و سختي بزرگ آن فرا مي‌رسد در اين هنگام پدر، فرزندش را فراموش مي‌کند. و دوست، دوست خود را فراموش مي‌کند.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ روزي که انسان تلاش دنيا و کار خوب و بدي را که انجام داده‌است به ياد مي‌آورد و آرزو مي‌کند که اي کاش يک ذرّه به نيکي‌هايش افزوده مي‌شد، و به خاطر يک ذرّه اضافه شدن بدي‌هايش اندوهگين مي‌شود. و مي‌داند که اساس سود و زيان تلاشي است که در دنيا کرده است و جز اعمالش هر پيوندي را که در دنيا داشته است فراموش مي‌کند.

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ و دوزخ آشکار و نمايان مي‌گردد و هرکسي آن‌را مي‌بيند و دوزخ براي دوزخيان آماده شده و براي گرفتن آن‌ها آماده گشته است و فقط منتظر فرمان پروردگارش مي‌باشد.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ و امّا کسي که از حد گذشته و بر ارتکاب گناهان بزرگ به خود جرأت کرده است، وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا و زندگاني دنيا را بر آخرت ترجيح داده و براي زندگي دنيا تلاش کرده و تمام وقت خود را صرف لذّت‌هاي آن نموده و آخرت و عمل کردن براي آن را فراموش کرده است.

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ کسي‌که چنين باشد جايگاه او دوزخ است.  وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ اما کسي‌که از ايستادن در حضور پروردگار و از مجازات دادگرانه او ترسيده و اين ترس در دل او اثر گذاشته باشد. وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ و نفس را از هوي و هوس که آن را از اطاعت خدا باز مي‌دارد بازداشته باشد و از آنچه پيامبر آورده است پيروي نمايد و با هواي نفس و شهوت که انسان را از خير باز مي‌دارند مبارزه کند. فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ کسي‌که اينگونه  باشد بهشت که هر شادي و نعمت و سروري را در بردارد جايگاه اوست.