إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا اي پيامبر بزرگوار! ما تو را به عنوان گواه بر کارهاي خوب و بدي که امّت تو انجام مي‌دهند فرستاده‌ايم و تو را بر گفت‌ها و مسائل حق و باطل گواه قرار داده ايم و تو را فرستاده‌ايم تا به يگانگي و کمال خداوند از هر جهت گواهي بدهي. وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا و تو را فرستاده‌ايم تا به کسي که از تو و از خدا پيروي مي‌کند به پاداش ديني و دنيوي و اخروي مژده بدهي. و کسي را که از فرمان خدا سرپيچي مي‌نمايد به عذاب دنيا و آخرت هشدار دهي.

و کمال و مژده بيم داده مي‌شود بيان شوند، پس پيامبر، خير و شر و سعادت و شقاوت و حق و باطل را روشن کرد.

بنابراين، به دنبال اين فرمود: لِّتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ تا به سبب دعوت شدنِ شما از سوي پيامبر و تعليم دادن چيزي که به سودتان است، ايمان بياوريد. او را فرستاده ايم تا به خدا و پيامبرش ايمان آوريد که ايمان آوردن مستلزم اين است از خدا و پيامبر در همه کارها اطاعت کنيد. وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ و پيامبر را ياري نماييد و او را بزرگ بداريد و حقوق او را به جاي آوريد همان‌طور که او منّت بزرگي بر گردن شما دارد. وَتُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا و خداوند را در صبح و شام به پاکي ياد کنيد.

پس خداوند در اين آيه آن چه را که حق مشترک خدا و پيامبرش مي‌باشد که ايمان آوردن به خدا و رسول است بيان کرد، سپس حق ويژه‌ي پيامبر را که ياري کردن وي و بزرگداشت اوست بيان نمود، و نيز حق ويژه‌ي خداوند را که تسبيح گفتتن او با نماز و ديگر کارهاست ذکر کرد.