اهمیت تدبر در قرآن ابعاد وسیعی دارد، و هر بعد آن کافی است که ما را به تدبر در قرآن و تأمل در معانی آن و اثر گرفتن ار قرائتش وادار سازد؛ مهمترین این ابعاد می­تواند موارد ذیل باشد:

اول: برکت قرآن:

الله کتاب خود را به اوصاف عظیمی توصیف فرموده است، از جمله: کتاب عزیز و مبارک، نور، فرقان، شفاء، هدایت و بشارت؛ الله تعالی می­فرماید: هَٰذَا بَصَائِرُ مِن رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ [الأعراف: ٢٠٣] «این بینشهایی است از پروردگارتان و هدایت و رحمتی برای کسانی که ایمان آورده­اند» با این توصیفات الله دعوت به تدبر و تذکر و اعتبار می­فرماید؛ سبحانه و تعالی فرموده است: كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ [ص: ٢٩] «کتابی است خجسته که بر تو نازل کرده­ایم تا در آیات آن تدبر کنند و صاحبان خرد پند بگیرند»، این آیه این مطلب را می­رساند که این کتاب، کتابی پرخیر و برکت می­باشد،

و الله سبحانه و تعالی همچنین درباره این کتاب می­فرماید: قَدْ جَاءَكُم مِّنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُّبِينٌ يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَيُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ [المائدة: 16- 15] «از نزد الله نور و کتابی روشن نزد شما آمده است  الله با آن کسی را که خشنودی او را بجوید به راههای نجات هدایت می­کند و آنان را به توفیق خود از تاریکیها بسوی نور بیرون می­برد و آنان را به راه راست هدایت می­کند»

و ذات سبحانش می­فرماید: قَدْ جَاءَكُم بَصَائِرُ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ ۖ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَا [الأنعام: ١٠٤] «روشنگریهایی از نزد پروردگارتان برای شما آمده است، پس هرکس [به حقیقت] بینا شود به [سود] خود اوست و هر کس نابینا بماند پس بر علیه اوست» و می­فرماید: أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَرَحْمَةً وَذِكْرَىٰ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ [العنكبوت: ٥١] «آیا برای آنها کافی نیست که ما کتاب را بر تو نازل فرموده­ایم [و] تو آن را برای آنها تلاوت می­کنی، همانا در آن رحمت و ذکری برای گروه مؤمنان می­باشد».

یکی از علمی دین در مورد برکت قرآن، برای بنده­ای که در مقابل پروردگار خویش ادب و اعتبار دارد، می­گوید: «کسی که قرآن تلاوت می­کند تا مولای بزرگوارش به او اجر دهد، منفعتی نصیب وی می­شود که بالاتر از آن وجود ندارد و به برکتی دست می­یابد که اجرش هم دنیوی است و هم اخروی... الله تعالی می­فرماید: إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً يَرْجُونَ تِجَارَةً لَّن تَبُورَ لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ [فاطر: 30- 29] «همانا کسانی که کتاب الله را می­خوانند و نماز برپا می­کنند و از آنچه برای آنها روزی مهیا کرده­ایم بصورت سری و آشکار انفاق می­کنند، امید به سودهایی دارند که هرگز کم نمی­شود * تا [الله] پاداشهای آنان را به تمام [و کمال] بدهد و از فضل خود [پاداشی هم به آنان] افزون دهد. بی­گمان او آمرزنده­­ی قدرشناس است».

پیامبر صلی الله علیه وسلم اثر برکت، کثرت قوت و تاثیر آن  قرآن و فرق آن را با بقیه معجزات پیامبران را اینگونه توصیف می­فرماید: «به هر پیامبری معجزاتی داده شد که بوسیله آنها انسانهای ایمان می­آوردند ولی [در بین آنها] فقط برای من معجزه­ای آمده است که وحی می­باشد و الله آن را بر من وحی فرموده است، و در نتیجه امید دارم که بیشترین تبعیت کننده را [بین پیامبران] در روز قیامت داشته باشم».

پیامبر صلی الله علیه وسلم برکت قرآن را بر مؤمنی که آن را می­خواند و از آن اثر می­پذیرد را اینگونه بیان می‌فرماید: «مؤمنی که قرآن می­خواند و به آن عمل می­کند مانند ترنجی است که طعم آن خوب و بوی آن نیز خوب می­باشد و مؤمنی که قرآن نمی­خواند مانند خرمائی است که طعم آن خوب ولی بوی خوبی ندارد...». از برکات دیگر آن هدایت می­باشد همانگونه که الله تعالی می­فرماید: إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ [الإسراء: ٩] «همانا این قرآن به قوی­ترین شکل هدایت می‌‌کند».

«أقوم»: دلالت بر گرامی­ترین و گرانمایه­ترین و اصلاح شده­ترین است و کمال استقامت و عظمت و پابرجا بودن و اصلاح را برای امور را می­رساند.

یکی از بزرگان فروده است که: حامل قرآن باید معتقد باشد که اگر اهلیت حفظ قرآن را داشته باشد و دنیا را نزد خودش خوار و حقیر شمارد و در شکر گذاری و سپاس الله کوشاتر باشد، الله نعمتهای زیادی به او ارزانی می­دارد.

ادامه موضوع در قسمت بعدی . . .