انسان همچون ستونی از نور در میان خرابه های بابل، نینوا، پالمیر و پمپئی ایستاد،

و در همان حال سرود جاودانگی سرداد:

بگذار زمین هر آنچه که داده است باز پس بگیرد.

زیرا من، انسان، پایانی ندارم.

ادامه در قسمت بعدی . . .