خداوند متعال می‌فرماید: إِنَّ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا بی‌گمان كسانی كه به دیدار و ملاقات خدا امید ندارند چیزی كه امیدواران بسیار به آن امید دارند، و بالاترین مسأله‌ای است كه آروزمندان در آرزوی آنند، اما اینان نه تنها به آن امیدوار نیستند بلكه از آن روی گردانده و بسا آن‌را تكذیب می‌كنند، وَرَضُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا و به زندگی دنیا و جای آخرت خشنود گشته‌اند، وَاطْمَأَنُّوا بِهَا و به آن گرایش یافته و آن را آخرین هدف خود قرار داده‌اند، بنابراین برای آن تلاش كرده و به لذت‌ها و شهوت‌های آن روی آورده و خود را به آن سپرده.

لذت‌های دنیا را از هر راهی كه میسور باشد به دست می‌آورند، و از هر جهتی كه به دست بیاید به‌سوی آن می‌شتابند و اراده و افكار و اعمالشان را مصرف آن می‌سازند، انگار كه همیشه در آن می‌مانند. آنان هرگز تصور نمی‌كنند كه زندگی دنیا گذرگاهی است كه مسافران جهان باقی از آن عبور كرده و گذشتگان و آیندگان به‌سوی آن كوچ می‌كنند. اما توفیق یافتگان برای رسیدن به نعمت‌ها و لذت‌های آن آستین همت را بالا زده و از آن توشه بر می‌گیرند.

وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آيَاتِنَا غَافِلُونَ و كسانی كه از آیات ما غافل‌اند، و از آیات قرآنی و نشانه‌های هستی آفاق و انفس بهره نمی‌برند. اعراض كردن از دلیل و راهنما مستلزم اعراض و غفلت از مدلول و هدف است.

أُولَٰئِكَ چنین كسانی، مَأْوَاهُمُ النَّارُ جایگاه و مسكن آنان دوزخ است كه از آن بیرون نمی‌روند، بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ به سبب كفر و شرك و انواع گناهانی كه مرتكب می‌شدند.

وقتی كه سزا و عذاب آنان را بیان داشت، پاداش فرمانبرداران را نیز بیان كرد و فرمود: