123. تفسیر سوره نازعات - مکی و 46 آیه است.
خداوند براي کساني که زنده شدن پس از مرگ را انکار ميکنند دليل روشن و واضحي ارائه ميدهد و ميفرمايد: أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا اي انسانها! آيا آفرينش شما سختتر است يا آفرينش آسمانها با آن حجم بزرگ و خلقت محکم و ارتفاع شگفتانگیز که خداوند آنرا ساخته است؟
رَفَعَ سَمْكَهَا جرم و سيماي آسمان را برافراشته و ارتفاع آن را بالا برده است. فَسَوَّاهَا و با استحکام و استواري شگفتانگيز، آن را سامان دادهاست.
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا شبش را تاريک کرد. وقتي شب ميشود تاريکي همه گوشههاي آسمان را فرا ميگيرد و زمين را تاريک ميگرداند. وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا و روز آنرا روشن گرداند. هنگاميکه خورشيد طلوع ميکند مردم به دنبال منافع ديني و دنيوي خود ميروند.
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا بعد از آفرينش آسمان زمين را هموار و آماده ساخت و منافع آن را در آن به وديعه نهاد. و اين منافع را چنين توضيح نمود: أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا آب زمين و چراگاهش را از آن بيرون آورد و کوهها را در زمين استوار و محکم گرداند. پس خداوند براساس اين آيات زمين را بعد از آفرينش آسمانها هموار نمود و گستراند.
اما خود آفرينش زمين قبل از آفرينش آسمان بوده است. همانطور که ميفرمايد: قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ۚ ذَٰلِكَ رَبُّ الْعَالَمِينَ [فصلت: 9]. «بگو: آيا شما به کسي کفر ميورزيد که زمين را در دور روز آفريد و براي او همتاياني قرار ميدهيد؟ اين است پروردگار جهانيان». سپس ميفرمايد: ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ [بقره: ۲۹]. «وانگهي بهسوی آفرينش آسمان قصد نمود».
پس خدايي که آسمانهاي بزرگ و انوار و اجرامي که در آن هست و زمين ضخيم و آنچه را از ضروريات مردم که در خود دارد آفريده است قطعا انسانها را پس از مرگشان زنده ميکند و آنها را طبق اعمالشان مجازات خواهد کرد. پس هرکس کار نيک کند پاداش نيک دارد و هرکس کار بد کند جز خودش کسي را ملامت نکند. بنابراین، به موضوع قيامت و جزا و پاداش آخرت پرداخت و فرمود:
این مـــرگ،