خداوند با اعتراض بر کسيکه فرشتگان و غير از الله را پرستش مي‌کند و گمان مي‌برد که به او سود مي‌بخشد و روز قيامت نزد خداوند برايش شفاعت مي‌کند، مي‌فرمايد: وَكَم مِّن مَّلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ چه بسيار فرشتگان مقرّب و بزرگواري در آسمان‌ها هستند که لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا که براي کسيکه آنها را به فرياد خوانده و دست به دامانشان شده و به آن‌ها اميد بسته سودي نمي‌بخشند و فايده‌اي نمي‌رسانند.

إِلَّا مِن بَعْدِ أَن يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَن يَشَاءُ وَيَرْضَىٰ بعد از آنکه خداوند براي هرکسي که بخواهد و بپسندد اجازه دهد. يعني حتما بايد دو شرط وجود داشته باشد: يکي اينکه خداوند متعال اجازه شفاعت بدهد، و از کسیکه براي او شفاعت مي‌شود راضي و خشنود باشد. و معلوم است که فقط عملي پذيرفته مي‌شود که خالصانه براي خدا انجام بگيرد و کسي که آن را انجام مي‌دهد آن را مطابق شريعت انجام دهد. پس مشرکان هيچ بهره‌اي از شفاعتِ شفاعت کنندگان ندارند چرا که آن‌ها درِ رحمت مهربان‌ترین مهربانان را به روي خود بسته‌اند.