ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

1- امراض قلب و اصرار داشتن بر گناه:

این امر از بزرگترین موانعی است که قلبِ خواننده­ قرآن را از پند گرفتن و گشاده شدن در مقابل پندهای قرآن و حکمتها و احکام آن، باز می­دارد. و در این باره الله –سبحانه و تعالی– می­فرماید: «کسانی را که در زمین کبر می­ورزند از آیاتم باز خواهم داشت». [الأعراف: ١٤٦]. مواردی است که مانع فهم [قرآن] می­شود ولی رهروان راه از آن چشم­پوشی می­کنند، مانند اصرار ورزیدن بر گناه، یا دارای صفت کِبر و غرور بودن، و یا مبتلاء بودن به تبعیت از هوای نفس؛ قلب مانند آینه می­ماند و شهوات مانند زنگ آینه، و معانی و مفاهیم قرآن مانند تصاویری است که در آینه دیده می­شود و تمرین قلب برای دور کردن شهوات مانند جلا دادن به آینه می­باشد».

«بدان! برای کسی که [در قرآن] می­نگرد، فهم معانی کلام وحی حاصل نشده و اسرار آن برای وی آشکار نمی­شود، تا زمانی که در قلب بدعت یا تکبر یا حب دنیا وجود دارد و یا اینکه بر گناهان اصرار ورزد و یا ایمان بر وی محقق نشده ویا به شکل ضعیف محقق شده باشد، و یا اینکه از روی عمد بدون اینکه علمی داشته باشد و یا با نظر شخصی خودش قرآن را تفسیر کند. تمامی این موارد حجاب و پرده­ای هستند در مقابل تدبر در قرآن و بعضی بعضی دیگر را تشدید می‌کنند».

یکی از بزرگترین گناهانی که قلب را از تدبر کردن منع می­کند، وابسته بودن آن به تمایلات و شهوات دنیائی است؛ در این حالت برای قلب مقدر نمی­باشد تا تعالی یافته و فضایل عظیمی کسب کند و مشتاقانه و با اطمینان خاطر به سمت کلام الله رود و رنگ و بوی تعفن و گندیدگی به خود گرفته و دغدغه­ی آن، دغدغه­ی فاسقان و اراذل می­شود و نمونه­ی بارز آن گوش دادن به آهنگ های غنا و لذت بردن از جملات آن می­باشد.

ادامه موضوع در قسمت بعدی