پیامبر صلی الله علیه وسلم می‌فرماید: «خداوند، مخلوقات را آفرید و وقتی که از این کار فارغ شد خویشاوندی ایستاد و گفت: این مقام، مقام پناه بردن از قطعِ رابطه‌ی خویشاوندی است. فرمود: آری؛ آیا راضی نمی‌شوی که رابطه برقرار کنم با کسی که تو را برقرار می‌نماید و قطعِ رابطه کنم با کسی که تو را قطع نماید؟ گفت: بلی. خداوند فرمود: پس این را به تو عطا کردم.

 سپس پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: و اگر خواستید (این آیه را) بخوانید: فَهَلۡ عَسَیۡتُمۡ إِن تَوَلَّیۡتُمۡ أَن تُفۡسِدُواْ فِی ٱلۡأَرۡضِ وَتُقَطِّعُوٓاْ أَرۡحَامَكُمۡ أُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِینَ لَعَنَهُمُ ٱللَّهُ فَأَصَمَّهُمۡ وَأَعۡمَىٰٓ أَبۡصَٰرَهُمۡ [محمد: ۲۳- ۲۲]  «پس چه بسا اگر متولّی امور شوید، البتّه نزدیک است که در زمین فتنه و فساد کنید و پیوند خویشاوندی‌های خود را از هم بگسلید. این گروه (ستمگر و فسادافروز) همان کسانی هستند که خدا آنان را لعنت کرده (و از رحمت خویش دور ساخته و طرد کرده است) و آنان را (از شنیدن حق) ناشنوا و چشم‌هایشان را کور کرده است».

پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «کسی که رابطه‌یِ خویشاوندی را قطع نماید (و آن را به جا نیاورد) وارد بهشت نمی‌شود».

پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: «هر کس که دوست دارد که روزیش فراوان گردد و اجلش به تأخیر افتد (و عمرش طولانی گردد) باید صله‌یِ رحم را به جا آورد».

و از انس رضی الله عنه روایت شده است که گفت: «دو در هستند که زود، در همین دنیا باز می‌شوند (و شخص نتیجه‌یِ آن‌ها را در همین دنیا می‌بیند): ستم و قطع رابطه‌ی خویشاوندی».

ادامه موضوع در قسمت بعدی