یقینا انسان تا مادامیکه راز خود را پوشیده نگه دارد، حاکم خویشتن است، اما بعد از آنکه راز خود را افشا نماید، کنترل اوضاع از دستش خارج می‌شود و عواقب آن به خودش بر می‌گردد.

«هر کس راز خود را بپوشاند، زمام خیر به دست اوست».

انسان قبل از دیگران مسئول خویشتن است. پس نباید کاری کند که در معرض ‏تهمت و سوء ظن مردم قرار گیرد. و اگر احتمال می‌داد که رفتارش برای مردم شک ‏برانگیز است، فورا حقیقت امر را آشکار سازد و گمان‌های بد را برطرف نماید.

«هر کس خود را در معرض تهمت و سوء ظن قرار دهد، کسی جز خویشتن را سرزنش نکند».

برادران دینی باعث سعادت انسان می‌شوند، در وقت صلح و خوشی، همنشینان ‏خوبی هستند و در اعمال نیک و تقوا با انسان همکاری خواهند کرد و به هنگام ‏مصیبت و بلا، یاوران خوبی هستند که تا آخرین لحظه با جان و مال در کنار برادر ‏مسلمان خود خواهند بود و او را بر خویشتن ترجیح خواهند داد حتی اگر خودشان ‏در مضیقه باشند.

«برای خود برادران نیک جهت مجالست برگزین، چرا که آنها باعث زینت تو در روزهای خوش و پشتوانه ات در روزهای ناگوار خواهند بود».

ادامه موضوع در قسمت بعدی