ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

کلاغی روی شاخه بلندی نشسته بود. قطعه پنیری به منقار داشت. روباه به بوی طعمه به آن سو کشانده شد. کلاغ را بر بالای درخت دید. گفت: تو چه خوشگلی چه حرکات زیبایی داری! اگر آوازت چون پر و بالت باشد پادشاه پرندگان خواهی بود. کلاغ تکه پنیر را جلوی روباه پرت کرد و گفت: بیا بگیر، تبریزی نیست. پایان

ادامه موضوع در قسمت بعدی