ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

2- کسب برکت از قرآن و بهره بردن قلب از آن:

«الله به کسی که کلامش را بشنود و در شنیدن آن ادب را رعایت کند و به خوبی در آن اعتبار کند و از واجبات آن تبعیت کرده و به آن عمل کند مژده­ی تمامی خیرها را داده و بزرگترین ثوابها را به او وعده می­دهد، همانگونه که فرموده است:  «و آنان كه از طاغوت دورى گزیده‏اند از آنكه آن را بپرستند و رو به سوى خدا آورده‏اند، مژده دارند. پس به [آن‏] بندگانم مژده ده * کسانی که سخن را می­شنوند و از نیکوترین آن تبعیت می­کنند، آنان کسانی هستند که الله آنها را هدایت فرموده است و آنان صاحبان خرد می­باشند» [الزمر: ۱۸-۱۷]. همان کسانی که این سخن الله را شنیده­اند: «و چنانچه قرآن قرائت می­شود به آن گوش فرا دهید و ساکت بمانید بلکه مورد رحمت قرار بگیرید». [الأعراف: ٢٠٤]. و در واقع درست گوش دادن  باعث پندگرفتن آنها از آنچه [در قرآن] برای آنها و یا بر علیه آنها آمده است، می­شود».

«کسی که هوشیارانه به کلام الله و سخن پیامبرش صلی الله علیه وسلم گوش فرا داده و با قلبش در آن تدبر کند، در آن از فهم و حلاوت و هدایت و شفای قلب و برکت و منفعت چیزهائی می­باشد که در هیچ کلام دیگری آن چیزها یافت نمی‌شود؛ [چه آن کلام] شعر منظوم باشد و یا نثر».

«شنیدن قرآن با سه اعتبار همراه است: درک و فهم، تدبر و بجا آوردن اوامر خواسته شده... کسی که هنگام شنیدن آن را راهنمایی برای دلیل قاطع داشتن، و بصیرت برای عبرت گرفتن، و پندی برای معرفت پیدا کردن، و اندیشیدن در آیات، و راهنمائی برای هدایت یافتن برگزیند، هرگز هلاک نمی­شود،... و حیاتی است برای قلب، و [همچنین] غذا و دواء و شفاء و [وسیله­ای است برای] حفظ شدن و نجات و از بین رفتن شبهات».

و کسی که تدبر را از خود دور کند، نیکیهای بسیاری را بر خود حرام کرده است؛ همانا علیt گفته است: «در عبادتی که از روی علم نباشد، خیری وجود ندارد و [همین طور] قرائتی که در آن تدبر وجود نداشته باشد».

ادامه موضوع در قسمت بعدی