ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

اول: شـرك آوردن در عبادت خـدای یكتا و برای او شریك قائل شدن.

خداوند مى‌فرماید: إِنَّ ٱللَّهَ لَا یغۡفِرُ أَن یشۡرَكَ بِهِۦ وَیغۡفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن یشَآءُ [النساء: 116]. «خـداوند نمى‌بخشد كه به او شرك آورده شود، و جز آن را برای هركس كه بخواهد، مى‌آمرزد».

ومى فرماید: مَن یشۡرِكۡ بِٱللَّهِ فَقَدۡ حَرَّمَ ٱللَّهُ عَلَیۡهِ ٱلۡجَنَّةَ وَمَأۡوَىٰهُ ٱلنَّارُۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِینَ مِنۡ أَنصَارٖ [المائدة: 72]. «بى‌گمان كسى كه به خداوند شرك آورد، خداوند بهشت را بر او حرام مى‌گرداند و جایگاهش آتش (دوزخ) است، و ستمكاران یاورانی ندارند».

و از جمله شرك در عبادت خـداوند متعال دعا كردن مردگان و طلب مدد خواستن از آنهاست، و همچنین نذر كردن و ذبح و قربانی برای آنهاست.

ادامه موضوع در قسمت بعدی