مؤمنان را راهنمایی كن و به آنان كه ایمان دارند، ایمانی كه آنها را از انجام آنچه خللی به اعتقاد و باورشان وارد می‌نماید، بگو: يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ چشمهایشان را از نگاه به عورت‌ها، و رنان بیگانه، ونوجوانانی «امرد» كه نگاه كردن به آنها باعث فتنه می‌گردد، و نگاه كردن به زینت و زخارف دنیا كه باعث فتنه می‌شود و انسان را به چیزی مبتلا می‌نماید كه ممنوع است، فرو گیرند.

وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ و شرمگاههای خویشتن را از آمیزش جنسی حرام با زنان، و یا همجنس‌بازی مصون بدارند، و از دست زدن به شرمگاه و نگاه كردن به آن دوری نموده، و پاكدامنی ورزند. ذَٰلِكَ (آن) حفاظت چشمان و شرمگاهها، أَزْكَىٰ لَهُمْ برایشان سزاوارتر است و باعث رشد اعمالشان می‌گردد، زیرا هركس شرمگاه و چشمان خود را از حرام حفظ نماید، از پلیدیهایی كه بدكاران و اهل معاصی بدان آلوده می‌شوند محفوظ می‌ماند، و اعمالش به سبب ترك امور حرامی كه نفس به آن طمع دارد و آدمی را به انجام آن فرا می‌خواند رشد می‌كند.

پس هركس چیزی را به خاطر خداوند ترك كند، خداوند در عوض به او چیزی بهتری می‌دهد، و هر كس چشمان خود را فرو بگیرد، خداوند به او بینش و روشنایی می‌دهد، زیرا هر گاه بنده شرمگاه و نگاهش را از حرام و مقدمات آن حفظ نماید علی‌رغم اینكه انگیزه‌های شهوت در وجود او باشد- بر دیگر اعضا و جوارحش كنترل كاملتر و بهتری خواهد داشت. بنابراین خداوند كنترل شرمگاه را «حفظ» نامیده است، پس هر چیزی كه قرار است محفوظ نگاه داشته شود اگر حفظ كننده‌اش در مراقبت و نگاهداری آن نكوشد، و از اسبابی كه باعث حفظ آن می‌گردد بهره نگیرد آن چیز محفوظ باقی نمی‌ماند.

 همچنین چشم و شرمگاه اگر بنده در حفاظت و كنترل آنها نكوشد او را دچار مصیبت و مشكلاتی خواهند كرد. و بنگر چگونه خداوند متعال به‌طور مطلق دستور داده است شرمگاه حفظ شود، چرا كه در هیچ حالتی استفاده از آن در راه حرام جایز نیست. اما در مورد چشم فرمود: يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ و چشمان خود را فرو بگیرند، و كلمه: مِنْ را بكار برد كه بر تبعیض دلالت می‌نماید، زیرا در بعضی اوقات اگر نیاز باشد نگاه كردن جایز است، مانند نگاه كردن شاهد و كارگر و خواستگار و امثال آن. سپس خداوند بندگان را یادآور شد كه به یاد داشته باشند خداوند به اعمال و كارهایشان آگاه است، تا در نزدیك نشدن به چیزهای حرام بكوشند.