ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

الهی!

کار آن دارد، که با تو کاری دارد.

یار آن دارد، که چون تو یاری دارد.

او که در دو جهان تو را دارد، هرگز کی تو را بگذارد!

عجب آن است که، او که تو را دارد، از همه زارتر می گذارد!

او که نیافت، به سبب نایافت می زارد.

او که یافت، باری چرا می گذارد؟!

در بر آن را که چون تو یاری باشد، گر ناله کند سیاهکاری باد.

ادامه موضوع در قسمت بعدی