خداوند متعال می‌فرماید: وَاذْكُرْ عِبَادَنَا بندگان ما را به نیکویی یاد کن، آنهایی که عبادت را خالصانه برای ما انجام دادند، ابراهیم خلیل و پسرش اسحاق و پسرش یعقوب که اینها دارای قدرت بودند و بر عبادت خداوند توانایی داشتند، وَالْأَبْصَارِ  و در دین خدا دارای بینش بودند، پس آنها را به برخورداری از علم مفید و عمل صالح توصیف کرد.

إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ما به آنها ویژگی بزرگ و مهمّی داده بودیم، و آن ذِكْرَى الدَّارِ یاد کردن سرای آخرت بود. ما یاد کردن آخرت را در دل‌هایشان قرار داده بودیم، و عمل کردن برای آخرت را نصب العین آنها قرار داده و اخلاص و مراقبت خدا را صفت همیشگی آنها گردانده بودیم، و آنها را چنان نموده بودیم که هرکس آنها را می‌دید، به یاد قیامت می‌افتاد، و پندگیرنده با دیدن حالت آنها پند می‌گرفت و با بهترین یاد از آنها یاد می‌کرد. وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ و ایشان نزد ما از کسانی بودند که خداوند آنها را از میان بندگانش برگزیده است. الْأَخْيَارِ و از نیکان است، کسانی که رفتار و اخلاق خوب و عملی درست دارند.