وَإِذَا قِیلَ لَهُمۡ لَا تُفۡسِدُواْ فِی ٱلۡأَرۡضِ قَالُوٓاْ إِنَّمَا نَحۡنُ مُصۡلِحُونَ أَلَآ إِنَّهُمۡ هُمُ ٱلۡمُفۡسِدُونَ وَلَٰكِن لَّا یشۡعُرُونَ [البقرة: -۱۲-۱۱] «‏هنگامی كه بدیشان گفته شود: در زمین فساد و تباهی نكنید. گویند: همانا ما اصلاحگر هستیم.‏ ‏هان! ایشان بدون شک فسادكنندگان و تباهی پیشگانند و لیكن (به سبب غرور و فریب خوردگی خود به فسادشان) پی نمی برند».

منافق با کارهای غلط خود به شیوع فساد و تباهی در جامعه دامن می‌زند و وقتی به او گفته شود، چرا از خدا نمی‌ترسی؟ در جواب می‌گوید: من کار بدی نکرده‌ام. اگر من نکنم دیگران می‌کنند و ... . در حالی خودش در دل می داند که آن کار او باعث گسترش فساد و تباهی خواهد شد.

ادامه موضوع در قسمت بعدی