د: خداوند كلیه گناهان توبه كاران را می بخشد

گناه و معصیت انسان هر چند بسیار باشد باز هم اگر انسان صادقانه توبه كند خداوند با لطف و كرم بیش از حد و مرز خویش توبه او را می پذیرد. خداوند می‌فرماید: «(ای پیامبر!) بدان بندگانم كه (بسبب گناه و معصیت) بر نفس خود اسراف و زیاده روی كرده اند، بگو: از رحمت (نامنتهای) خداوند مایوس و ناامید نگردید، قطعاً خداوند كلیه گناهان را می بخشد، همانا او بسیار آمرزنده و مهربان است. و بسوی پروردگارتان (باترك معاصی و انجام دادن حسنات) بازگردید و تسلیم دستورات و اوامر او بشوید». (الزمر: ۵۵- ۵۳).

رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: در زمانه های پیش از شما مردی بود كه نود و نه نفر را كشته بود، از مردم پرسید كه دانشمندترین آنها كیست؟ او را به راهبی راهنمائی كردند، نزد راهب آمد و گفت: من نود و نه نفر كشته ام، آیا من می‌توانم توبه كنم؟ راهب گفت نه! راهب را نیز كشت و صد نفر را تكمیل كرد و سپس از عالمترین مردم جویا شد او را به عالمی راهنمائی كردند او نزد عالم آمد و گفت: من صد نفر كشته ام،‌ آیا می‌توانم توبه كنم؟ عالم گفت: آری،‌ چه كسی می‌تواند در میان تو و توبه مانع ایجاد كند؟ به فلان و فلان سرزمین برو، ‌در آنجا مردمانی خدا پرست هستند، تو با آنها خدا را پرستش كن و به سرزمین خویش بر مگرد، زیرا آن سرزمین بدی است.

 آن مرد رفت و در نیمه راه مرگش فرا رسید، فرشتگان رحمت و عذاب در مورد وی اختلاف كردند فرشتگان رحمت گفتند، این شخص توبه كرده و صادقانه بسوی خداوند روی آورده است و فرشتگان عذاب گفتند: او هرگز كار خیر انجام نداده است، فرشته‌ای بصورت انسان از راه رسید، او را در میان خویش حكم و داور قرار دادند، او گفت: هر دو زمین را اندازه گرفتند، دیدند به سرزمینی كه آن شخص اراده آن را داشته بود نزدیكتر است، آنگاه فرشتگان رحمت او را تحویل گرفتند. در روایت صحیح دیگری آمده است كه یك وجب به سرزمین نیكوكاران نزدیكتر بود.

پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت کرده که فرمودند: هر كس از گناه توبه كند مانند كسی است كه گناه نكرده است.

امیرالمؤمنین علی  رضی الله عنه می‌فرماید: «توبه دلها را پاك می‌كند و گناهان را می‌شوید».

خداوند می فرماید: «مگر كسی كه توبه كند و ایمان آورد و عمل نیكو انجام دهد پس خداوند گناهان آنان را به نیكی عوض می‌كند خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است». (فرقان: 70).

آری این همه نشانه اوج رحمت و عطوفت خداوند در حق انسان است كه نه تنها بعد از توبه و بازگشت به درگاه خداوند گناهان او را نادیده می‌گیرد، بلكه حتی بدیهای او را به نیكی و حسنه مبدل می‌سازد و او را از عذاب روز حساب نجات می‌دهد.  و اما اگر انسان از این فرصت طلائی استفاده نكند و با قلبی ناپاك و آلوده به انواع گناهان پا در عرصه محشر گذارد، دیگر هیچ عذر و بهانه ای از او پذیرفته نمی‌شود. «پس در آن روز معذرت خواهی، ستمگران را سود نمی‌دهد». (روم: 57).

ادامه موضوع در قسمت بعدی