احکام«میم»ساکنه

میم ساکنه با توجه به حرفی که پس از آن قرار گرفته است سه حالت به خود می گیرد.

1- ادغام

میم ساکنه فقط در نزد حرف «م» ادغام می شود.

میم ساکنه خوانده نشده و به جای آن (م) بعدی مشدد می شود.

میم مشدد باید با (غنّه) اداء شود (یعنی از فضای بینی وهمراه با کشش صوت) مثال: کَمْ مِنْ _ هُمْ مِنْهَا.

2- اخفاء

میم ساکنه نزد حرف «ب» اخفاء می گردد.

این اخفاء با«غنّه» همراه است (پس همراه مقداری کشش صوت از فضای بینی).

نحوه اخفاء میم ساکنه نزد حرف «باء» به این شکل است: صدای میم ساکنه را اندکی می کشیم و سپس باء را تلفظ می کنیم. بهتر است در هنگام کشش میم ساکنه، لب ها را مقدار کمی ازهم باز نگهداریم.

باید توجه کرد که میم ساکنه حاصله از اقلاب نون ساکنه و تنوین هم نزد «ب» همین حکم را پیدا می کند و اخفاء می شود. پس اقلاب نون ساکنه و اخفاء میم ساکنه به یک صورت انجام می شود.

مثال: وَهُمْ بَارِزُونَ _ اَنْتُمْ بِهِ _ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ _ فَمَنْ بَدَّلَهُ ( فَُمَمْ بَدَّلَهُ) _ مِنْ بَعْدِ (مِمْ بَعْدِ).

3- اظهار

میم ساکنه در نزد بقیه حروف «اظهار» می شود یعنی به صورت طبیعی خود از مخرجش اداء می گردد. پس نه کشش صدا ونه هیچ تغییر دیگری در میم ساکنه صورت نمی گیرد.

ادامه موضوع در قسمت بعدی