ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

خداوند در اینجا به این داستان‌ها اشاره كرده و آن را به صورت مفصل در آیاتی دیگر بیان نموده است تا مخاطبان را از ادامه دادن دادن به تكذیب پیامبرشان بر حذر دارد، كه اگر باز نیایند به عذابی گرفتار خواهند شد كه این ملت‌ها بدان گرفتار شدند، ملت‌هایی كه از آنها نزدیك بوده و داستان‌هایشان را می‌دانند. و برخی از این كافران آثار ملت‌های هلاك شده را آشكارا می‌بینند مانند قوم صالح در حجر، و مانند قریه‌ای كه باران بلا بر آن بارانده شد و با سنگهایی از جنس گل سنگباران شدند. و این كافران صبحگاهان و شامگاههاهان و در سفرهایشان از آنجا عبور می‌كنند. به درستی كه این ملت‌ها از آنها بدتر نبوده و پیامبرانشان از پیامبر اینها بهتر نبوده است، أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِّنْ أُولَٰئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَاءَةٌ فِي الزُّبُرِ [القمر: 43]. «آیا كافرانتان از ایشان بهترند یا در كتابهای نازل شده برائت شما نوشته شده است؟!».

آنچه كه اینها را از ایمان آوردن - با وجود آیاتی كه مشاهده كردند - بازداشت این بود كه آنها به معاد و زنده شدن پس از مرگ باور و امیدی نداشتند. بنابراین امید به لقای پروردگارشان را ندارند و از عذاب او نمی‌ترسند. پس به عناد و مخالفت خود ادامه دادند، و گرنه نشانه‌های و آیاتی به نزد آنها آمده بود كه هیچ شك و شبهه‌ای را باقی نمی‌گذاشت.