خداوند متعال خبر مي‌دهد کساني که به خدا و آيات او و پيامبرانش کفر ورزيدند و از شريعت او فرمان نبردند، زندگي دنيا براي آنها آراسته شده و در برابر ديدگان و دلشان مزين و زيبا جلوه داده شده است به گونه‌اي که به آن راضي و خشنود مي‌گردند، و به آن اطمينان پيدا مي‌کنند، و تمام همّ و غمّ آنان براي دنيا خواهد بود. پس به آن روي آورده و براي بدست آوردنش دست و پا مي‌زنند و آن را بزرگ مي‌پندارند، و هرکس را نيز که در اين امر با آنان مشارکت نمايد بزرگوار و ارجمند جلوه مي‌دهند.

و مؤمنان را تحقير نموده و آنها را مسخره کرده، و مي‌گويند: آيا اينانند که خداوند از ميان ما به آنها احسان کرده است؟ واين ناشي از ضعف عقل و کوري ديدگان آنان مي‌باشد، زيرا دنيا سراي آزمايش و بلاست، و در دنيا هم براي کافران و هم براي مؤمنان گرفتاريهايي پيش مي‌آيد، اما مؤمن چنانچه در دنيا به مشکل و امر ناگواري گرفتار آيد، صبر مي‌کند و اميد پاداش خداوند را دارد، و خداوند به سبب ايمان و صبرش مشکل او را آسان مي‌نمايد، و اين فقط براي مؤمن است. و آنچه مهم است برتري و فضيلتي است که در سراي جاودان و هميشگي آخرت به دست مي‌آيد.

 بنابراين خداوند متعال فرمود: وَالَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ پس پرهيزگاران در بالاترين مقام هستند، و از انواع نعمت و شادي‌ها و فضاهاي سبز و خرم بهره‌مند مي‌شوند. و کافران در پايين‌ترین طبقات جهنم جاي مي‌گيرند و با انواع عذاب و اهانت و بدبختي بی‌پايان شکنجه مي‌شوند. پس اين آيه دلجويي است براي مؤمنان و سرزنش است براي کافران. و از آنجا که رزق و روزي دنيوي و اخروي هرگز بدون تقدير و خواست خدا حاصل نمي‌شود، خداوند متعال فرمود: وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ پس روزي دنيا را هم مؤمن به دست مي‌آورد، و هم کافر، و اما روزي دلها از قبيل علم و ايمان، محبت خدا، ترس از خدا و اميد به او و امثال آن را خداوند جز به کساني که آنها را دوست دارد، نمي‌بخشد.