پيروان هر دين و ملتي داراي جهتي هستند که به هنگام عبادت خود به آن رو مي‌کنند، و مهم رو به قبله کردن نيست، زيرا رو به قبله نمودن از قوانيني است که در زمان‌ها و حالات مختلف تغيير مي‌کند، و از جهتي به جهتي ديگر منتقل مي‌شود. اما آنچه بسيار مهم است فرمان بردن از خدا و تقرب به او است، و اين است نشان سعادت و منشور ولايت، که هرگاه انسان بدان متصف نباشد به زيان دنيا و آخرت دچار خواهد شد، اما هرگاه به آن متصف گردد سودمند حقيقي است.

و اين امري است که در همه آيين‌ها و شريعت‌ها بر آن اتفاق شده، و خداوند جهان هستي را به خاطر آن آفريده و همه را به آن دستور داده‌است. دستور دادن به عبادت و سبقت گرفتن در خوبي‌ها بالاتر از دستور به انجام آن است، زيرا شتافتن به‌سوی کارهاي خير، کامل کردن و انجام دادن آن به بهترين نحو را در بردارد، و هرکس که در دنيا پيش از همه به‌سوی خوبي‌ها بشتابد، در قيامت نيز پيشرو به‌سوی بهشت است.

پس «سابقين» و پيشروان، مقامشان از همه خلق برتر است. «خيرات»، و همه فرائض و نوافل از قبيل نماز و روزه و زکات و حج و عمره و جهاد و فايده رساندن به ديگران و به خود را شامل مي‌شود. و قوي‌ترين چيزي که انسان را براي شتافتن به‌سوی خير و خوبي برانگيخته و او را در اين زمينه سرزنده و با نشاط مي‌کند پاداشي است که خداوند بر انجام کارهاي خير مترتب نموده است.

أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ  هرکجا که باشيد خداوند همه شما را مي‌آورد، همانا خداوند بر هر چيزي توانا است. پس شما را در روز قيامت با قدرت خود جمع مي‌کند و هر عمل‌کننده‌ای را طبق عملش سزا و جزا مي‌دهد: لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى [النجم: 31]. «تا کساني را که بد کرده‌اند به سزاي اعمالشان برساند و به کساني که نيکي کرده‌اند پاداش نيک دهد».

از اين آيه کريمه فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ برمي‌آيد هر عملي که داراي فضيلتي باشد بايد آن را انجام داد، مانند خواندن نماز در اول وقت، و عجله کردن در گرفتن روزه، انجام دادن حج و عمره، و پرداختن زکات و انجام دادن عبادات مسنون و آداب آن. به درستي که اين آيه مطالب زيبا و مفيد زيادي را در خود جمع نموده است!.