وقتي خداوند آدم را آفريد و او را برتري داد، نعمت خود را به طور کامل به وي عطا کرد و همسرش را نيز از وي آفريد تا در کنارش آرامش يابد و به او انس بگيرد، و آنها را دستور داد تا در بهشت سکونت گزينند. رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا یعني از انواع ميوه‌ها و خوش و فراوان در آن بخوريد و خداوند متعال به ايشان فرمود: إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَىٰ وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَىٰ [طه: 119-۱۱۸]. «و براي توست که در بهشت گرسنه و برهنه نباشي و همانا تو تشنگي و گرما نچشي».

 وَلَا تَقْرَبَا هَٰذِهِ الشَّجَرَةَ و نزديک اين درخت نشويد. درخت مذکور نوعي از درختان بهشت است که خداوند آن را بهتر مي‌داند. و به منظور امتحان و آزمايش و يا به خاطر حکمتي که براي ما مشخص نيست، آنها را از نزديک شدن به آن درخت و خوردن از آن نهي کرد. فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ اين بخش از آيه بيانگر آن است که نهي براي تحريم است، زيرا به دنبال آن ظلم ذکر شده است.

آري! شيطان در دل آنها وسوسه انداخت و خوردن از آن درخت را برايشان آراست تا اينکه موجب لغزش آنها گرديد: وَقَاسَمَهُمَا «و براي آنها به خداوند قسم خورد» که إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ [الأعراف: 21] «همانا من خيرخواه شما هستم». پس آدم و همسرش فريب او را خوردند و از او اطاعت کردند. بنابراين شيطان آنها را از آسودگي و نعمتي که در آن بودند بيرون کرد و به سراي خستگي و رنج و کار و تلاش درافتادند.

 بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ آدم و فرزندانش دشمنان ابليس و فرزندانش خواهند بود. و مشخص است که دشمن براي زيان رساندن به طرف مقابل خود و محروم کردن او از خير و نيکي به هر راهي متوسّل مي‌شود. پس در اين آيه بصورت ضمني فرزندان آدم از شيطان برحذر داشته شده‌اند.

همان‌طور که خداوند متعال فرموده است: إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا ۚ إِنَّمَا يَدْعُو حِزْبَهُ لِيَكُونُوا مِنْ أَصْحَابِ السَّعِيرِ [فاطر: 6]. «همانا شيطان دشمن شما است پس آن را دشمن خود قرار دهيد، همانا او گروهش را فرا مي‌خواند تا از اهل آتش جهنم شوند». أَفَتَتَّخِذُونَهُ وَذُرِّيَّتَهُ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِي وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ ۚ بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا [الکهف: 50]. «آيا مرا رها کرده و او و پيروانش را به دوستي مي‌گيرد حال آنکه آنها دشمن شما هستند؟! ستمگران چه ولّي و سرپرست بدي دارند».

سپس به هبوط آدم و حوا به‌سوی زمين اشاره کرده و مي‌فرمايد: وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ و براي شما تا مدتي در زمين مسکن و قرارگاهي است، وَمَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ تا وقت معين. يعني تا پايان اجل‌هايتان از دنيا بهره‌مند مي‌شويد، سپس به سرا و جهاني منتقل مي‌شويد که براي آن آفريده شده ايد و آن نيز براي شما آفريده شده است. در اين آيه به اين مطلب اشاره شده است که زندگي دنيا موقت و عارضي است و دنيا مسکن حقيقي نمي‌باشد، بلکه راه عبوري است براي رسيدن به جهان و سراي آخرت.