وقتی زكریا این حالت را دید و مهربانی و لطف خدا را نسبت به مردم مشاهده كردف از خداوند خواست تا او را فرزندی بدهد. این در حالی بود كه او از داشتن فرزند ناامید شده بود. پس گفت: «پروردگارا! از جانب خود فرزندی نیكو به من ببخش همانا تو شنونده دانایی». و در حالی كه او در عبادتگاه به نماز ایستاده بود فرشتگان او را ندا دادند كه خداوند تو را به یحیی مژده می‌دهد، كه تصدیق‌كننده كلمه خدا (عیسی) است.

پس بشارت به آمدنِ این پیامبر بزرگوار (یحیی)، متضمن بشارت به آمدن عیسی پسر مریم است، وی را تصدیق می‌كند و بر پیامبری او گواهی می‌دهد. پس این كلمه‌ی مبارك از جانب خدا است، و خداوند آن را به عیسی اختصاص داده‌ است، چرا كه این كلمه از جمله كلماتی است كه خداوند بوسیله آن مخلوقات را پدید آورده است. همانطور كه خداوند متعال فرموده است: إِنَّ مَثَلَ عِيسَىٰ عِندَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ ۖ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُن فَيَكُونُ [آل‌عمران: 59]. «همانا مثال عیسی نزد خدا مانند آدم است، كه او را از خاك آفرید، سپس به وی گفت: به وجود بیا، و او بوجود آمد».

وَسَيِّدًا وَحَصُورًا پیامبری كه مژده آمدنش داده شده، يَحْيَىٰ است كه پیشوا، و از پیامبران بزرگوار است. «حَصُور» یعنی كسی كه فرزندی به دنیا نمی‌آورد و میل جنسی ندارد. و گفته شده است كه حصور به معنی كسی است كه از گناهان و شهوت‌های زیان‌آور محفوظ است، و این معنی شایسته‌تر است. وَنَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ و پیامبری از تبار صالحان است، كسانی كه در صلاح و درستكاری به آخرین مقام رسیده‌اند.

قَالَ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ «گفت: پروردگارا! با وجود این دو مانع، یعنی پیری و نازایی همسرم، از چه راهی من صاحب بچه می‌شوم؟!». قَالَ كَذَٰلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ فرمود: این چنین خداوند هر چه بخواهد، انجام می‌دهد. پس هر چند كه حكمت الهی اقتضا نموده است كه كارها با فراهم ‌شدن اسبابشان انجام شوند، اما گاهی این قانون را می‌شكند، زیرا او آنچه می‌خواهد انجام می‌دهد، و اسباب در برابر قدرت او تسلیم هستند، و خواست و ارادة او اسباب را خنثی می‌گرداند. پس هیچ سببی از قدرت او نافرمانی نمی‌كند، هرچند آن سبب بسیار هم مؤثر باشد.

قَالَ رَبِّ اجْعَل لِّي آيَةً گفت: «پروردگارا! مرا نشانه‌ای بده». تا باعث شادی و خوشحالی من گردد، هرچند كه به آنچه مرا از آن خبر داده‌‌ای یقین دارم، اما این امر باعث می‌شود كه روح و روان شادمان گردد و قلب به مقدمات رحمت و لطف خدا اطمینان حاصل گرداند. قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزًا و در این مدت وَاذْكُر رَّبَّكَ كَثِيرًا وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ در اول روز و آخر آن پروردگارت را به پاكی یاد كن. او از سخن گفتن در این مدت منع شد، و این با متولدشدن فرزند از پیرمردی سالخورده و زنی عقیم مناسبت داشت. و اینكه او نمی‌ـوانست با انسان‌ها سخن بگوید، و زبانش همواره با ذكر خدا و تسبیح او مشغول بود، نیز دلیلی دیگر است بر قدرت و حكمت لایتناهی خداوند. پس شاد و خوشحال گشت و شكر خدا را به جای آورد و صبحگاهان و شامگاهان، فراوان خداوند را یاد می‌كرد.

این فرزند به بركت مریم دختر عمران به دنیا آمد، زیرا رزق و غذای گوارایی كه خداوند بدون حساب به مریم ارزانی داشته بود، زكریا را به یاد فرزند انداخت و او را به تضرع و درخواست از خدا واداشت. خداوند بخشنده سبب و مسبب است، اما چیزهای پسندیده و دوست‌داشتنی را توسط دوستان خود به مرحله اجرا در می‌آورد تا مقام آنها را بالا ببرد و پاداش فراوانی را به آنها عطا نماید.