ای جوان! بدان که جهان، پروردگاری دارد.

9- الصّاخّه

 الله متعال می‌فرماید: فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ [عبس:33] ‏«‏هنگامی كه صدای هراس‌انگیز گوش‌خراش برآید.»‏

صاخّه: به معنای ‏«‏نخستین دمیدن صور‏»‏ و الطامه: به معنی ‏«‏دمیدن دوم در صور‏»‏ است. ‏«‏صَخَّ فُلانٌ فلاناً‏»‏ یعنی شخصی، شخص دیگر را چنان صدا زد، كه او را كَر كرد و توان شنیدنش را از او گرفت.

«صاخّه» صدایی را می‌گویند، كه پرده‌ی گوش را پاره كرده و توان شنیدن را از شنونده بگیرد. این جمله، در اوج فصاحت است. گفته می‌شود:

«أصَمَّ بِکَ النّاعِی وَ إن کُنتَ أسمَعاً» ‏«‏هرچند شنوا بودی، ولی با شنیدن پیام مرگ شنوایی از تو گرفته شد‏»‏

شاعر دیگر می‌گوید:

‏«‏در روز فراق با رفتنش کر شدم، آیا تاکنون شنیده‌اید که جدا شدن و رفتن، موجب از دست دادن شنوایی شود؟‏»‏.

 سوگند به ذات اقدس الهی، با شنیدن صدای روز واپسین، انسان چیزی از دنیا نمی‌شنود و گوشش برای شنیدن احوال رستاخیز آماده می‌گردد.

صاخّة، یعنی صدای فرا رسیدن روز رستاخیز، علت نام گذاری روز رستاخیز به صاخّة، این است که صدا به اندازه‌ای بلند و گوش‌خراش است، که گوش انسان را کر می‌کند.

ادامه موضوع در قسمت بعدی . . .