5- در دعا سجع (سخن با قافیه) نگوید یعنی با تكلف دعا نكند و صدای خود را بلند نكند. و در تفسیر تعدی و تجاوز در دعا، در این آیه سجع گفته شده است: ٱدۡعُواْ رَبَّكُمۡ تَضَرُّعٗا وَخُفۡیةًۚ إِنَّهُۥ لَا یحِبُّ ٱلۡمُعۡتَدِینَ [الأعراف: 55]. پروردگار خود را با تضرع و زاری بخوانید كه الله هرگز ستمكاران و تجاوزكنندگان را دوست ندارد.

ابن عباس رضی الله عنهما به عكرمه رحمه الله فرمود: «... فَانُظرِ السَّجْعَ مِنَ الدُّعَاءِ فَاجْتَنِبْهُ، فَإِنِّی عَهِدتُّ رَسُولَ اللهِ صلی الله علیه وسلم وَأَصْحَابَهُ لا یفْعَلُونَ إِلاَّ ذَلِكَ» بنگر و از سجع در دعا دوری كن؛ زیرا عهد من با رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحاب او چنین بود، كه از سجع دوری می‌كردند.

6- در حال دعا رو به قبله بودن همراه با بلند كردن دو دست، و وضو داشتن به خصوص در دعای طلب باران.

«دَعَا رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه وسلم وَاسْتَسْقَى، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَقَلَبَ رِدَاءَهُ» رسول الله صلی الله علیه وسلم برای طلب باران دعا كرده، رو به قبله ایستادند و عبای خود را زیرو رو (معکوس) بر تن كردند.

وقد ثَبَتَ كذلكَ دعاؤُهُ صلی الله علیه وسلم فی الاستسقاءِ فی خُطبةِ الجُمُعةِ غِیرَ مستقبِلٍ القِبْلَةَ. و همچنین در روایتی ثابت است كه در دعای طلب باران در خطبۀ جمعه، قبله را استقبال نكردند.

و رسول الله صلی الله علیه وسلم در حال دعا دو دوست خود را بلند كردند تا آن جا كه عده ای از صحابه مانند ابو موسی و انس رضی الله عنهما، سفیدی زیر بغل حضرت را مشاهده نمودند.

ادامه موضوع در قسمت بعدی . . .